Bułeczki na jego podwieczorek

Andrzej: Tak. Właśnie tak. Albo uciekniesz, bo to, co oferuje ci książę, czyli te marzenia, wydaje ci się nieprawdziwe, wręcz groźne. Kasia: Groźne? Dlaczego? Andrzej: Bo nie znasz takiej sytuacji, nie wiesz jak się zachować. Kasiu, potrafisz sobie wyobrazić, że można chcieć być bardzo kochaną i uciec od wielkiej miłości? Kasia: Absolutnie mogę to sobie wyobrazić. Andrzej: Uciekasz, bo nie wiesz, co zrobić. To jest budzące lęk. Kasia: Już znamy przyczyny tego lęku, ale ten lęk jakoś się objawia. Boję się, że ten mężczyzna 106 nie może być taki idealny, że na pewno coś kombinuje? Andrzej: Każdemu się to objawia inaczej, ale najczęściej uciekasz, racjonalizując sobie sytuację: Co ja będę robiła na tych pałacach z tym księciem, wcześniej czy później mnie rzuci, nie zasługuję na takiego człowieka, zaraz się pozna na mnie. I zrobisz coś, co wywoła wilka z lasu. Kasia: Sama to zrobię? Andrzej: Tak. Kasia: On, biedak, nic nie musi robić? Andrzej: On może nawet zejść z konia, na którym przyjechał, na kolanach klęczeć, błagać, przynosić kwiaty...